บทที่ 4 ตอนที่ 4 กฎของเจเดน
ตอนที่ 4 กฎของเจเดน
เช้าวันแรกในบ้านวรากรณ์เริ่มต้นด้วยเสียงเคาะประตูที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เนตรที่เพิ่งลืมตาตื่นสะดุ้งขึ้นจากเตียง เธอใช้เวลาสองวินาทีทบทวนว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ก่อนความจริงจะไหลย้อนกลับมาอย่างรวดเร็ว
บ้านเจเดน...
สัญญา...
หนี้สิน...
แม่ที่ยังอยู่โรงพยาบาล...
เนตรยกมือขึ้นกุมขมับ พลางถอนหายใจออกมาเบา ๆ เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง
“ใครคะ”
“ฉัน”
เสียงทุ้มต่ำที่เธอจำได้แม่นทำให้เนตรรีบลุกจากเตียง เธอสวมเสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงขายาวเรียบร้อยแล้วจึงเดินไปเปิดประตูเพียงเล็กน้อย
เจเดนยืนอยู่ด้านนอกในชุดนักศึกษาเต็มยศ เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้น เผยให้เห็นนาฬิกาเรือนใหญ่บนข้อมือ ใบหน้าคมดูเหมือนคนที่ตื่นมาพร้อมอารมณ์ไม่ดีเป็นปกติ
“มีอะไรคะ”
“ลงไปกินข้าว”
“เพิ่งเจ็ดโมงเองนะคะ”
“ฉันรู้เวลา”
“หนูยังไม่หิว”
“เธอพูดประโยคนี้ทุกครั้งที่ไม่อยากทำอะไรหรือเปล่า”
เนตรเปิดประตูกว้างขึ้นเล็กน้อยเพื่อจะเถียง แต่เจเดนกลับก้มมองผ่านไหล่เธอเข้าไปในห้อง
“แต่งตัวเสร็จแล้ว?”
“ค่ะ”
“วันนี้มีเรียนกี่โมง”
“แปดโมงครึ่ง”
“กินข้าวก่อน”
“หนูไปกินที่มหาวิทยาลัยก็ได้ค่ะ”
“ไม่ได้”
“ทำไมคะ”
“ฉันไม่ชอบให้คนของฉันออกจากบ้านตอนท้องว่าง”
เนตรขมวดคิ้วทันที
“เลิกเรียกหนูว่าคนของคุณสักทีได้ไหมคะ ฟังแล้วหงุดหงิด”
“งั้นก็รีบทำให้หนี้หมด”
คำตอบนั้นทำให้เธอเงียบไป เจเดนมองสีหน้าของเธอแล้วเหมือนจะรู้ว่าพูดแรงเกินไป แต่เขาไม่ได้ขอโทษ เพียงเบือนหน้าหนีแล้วเดินลงบันได
เนตรยืนกำมืออยู่หลังประตู ก่อนจะรีบเดินตามลงไปด้วยความหงุดหงิด
ห้องอาหารกว้างขวางจนทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังนั่งอยู่ในโรงแรมหรู บนโต๊ะมีอาหารเช้าหลายอย่างวางเรียงไว้ ทั้งข้าวต้มหมู ไข่ลวก ผลไม้ และขนมปังปิ้ง
เนตรหยุดมองอาหารตรงหน้า
“เยอะขนาดนี้ใครจะกินหมดคะ”
“เธอ” เจเดนตอบขณะกางหนังสือพิมพ์
“หนูกินไม่หมดหรอกค่ะ”
“ก็ไม่ต้องกินหมด”
“แล้วจะสั่งมาทำไมเยอะแยะ”
“บ้านฉันมีคนอยู่หลายคน”
“แต่ตอนนี้มีแค่เราสองคน”
เจเดนลดหนังสือพิมพ์ลงเล็กน้อย มองเธอด้วยสายตาเรียบเฉย
“เธอเพิ่งมาอยู่วันแรก ก็รู้แล้วเหรอว่าในบ้านมีใครบ้าง”
“หนูหมายถึงตอนนี้ค่ะ”
“พูดมาก”
เนตรกลอกตาแล้วเลือกตักข้าวต้มใส่ชาม ภายในห้องมีเพียงเสียงช้อนกระทบถ้วยและเสียงกระดาษพลิกไปมา เจเดนกินอาหารของตัวเองอย่างเงียบ ๆ ท่าทางเป็นระเบียบจนเนตรอดมองไม่ได้
คนอะไรจะกินข้าวยังทำหน้าเหมือนกำลังประชุมบริษัท
“มองอะไร” เขาถามโดยไม่เงยหน้า
เนตรสะดุ้งสุดตัวเมื่อถูกคนตรงหน้าจับได้ ว่าเธอจ้องมองเขาอยู่
“เปล่าค่ะ”
“ถ้าอยากถามก็ถาม”
“คุณรู้ได้ยังไงคะว่าหนูมองอยู่”
“เงาสะท้อนในแก้วน้ำ”
เนตรหันไปมองแก้วน้ำบนโต๊ะแล้วก็ต้องชะงัก เจเดนมองเห็นเธอจากเงาสะท้อนจริง ๆ
“คุณระแวงคนตลอดเวลาเลยเหรอคะ”
“ใช่”
“เหนื่อยไหมคะ”
“ชินแล้ว”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้บทสนทนากลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง หลังจากกินอาหารเสร็จ เจเดนก็เลื่อนกระดาษแผ่นหนึ่งมาตรงหน้าเธอ
“กฎของบ้าน”
เนตรอ่านหัวข้อแล้วถอนหายใจ
“ต้องมีกฎด้วยเหรอคะ”
“มี”
“กี่ข้อ”
“ห้า”
“ถ้าหนูไม่ทำตามล่ะคะ”
“ก็ลองดู”
เนตรเริ่มอ่านทีละข้อ
ข้อหนึ่ง ห้ามออกจากบ้านหลังสี่ทุ่มโดยไม่แจ้ง
ข้อสอง ห้ามพาบุคคลภายนอกเข้าบ้าน
ข้อสาม ห้ามยุ่งกับเอกสารหรือพื้นที่ส่วนตัวของเจเดน
ข้อสี่ หากมีคนแปลกหน้าติดต่อหรือสะกดรอย ต้องแจ้งทันที
ข้อห้า ห้ามรับงานหรือข้อเสนอจากธาม
เนตรอ่านข้อสุดท้ายซ้ำสองรอบแล้วเงยหน้าขึ้น
“นี่กฎของบ้านหรือกฎห้ามหนูคุยกับผู้ชายคะ”
“ธามไม่ใช่คนที่ควรไว้ใจ”
“แต่หนูไม่เคยรับงานจากเขาเลย”
“ต่อไปก็ห้ามรับ”
“คุณกำลังควบคุมหนู”
“ฉันกำลังป้องกันเธอ”
“คำพูดสวยหรูจังนะคะ แต่ผลลัพธ์มันเหมือนกัน”
เจเดนพับหนังสือพิมพ์วางลง สีหน้าที่เคยเฉยชาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นจริงจัง
“เนตร เธอยังไม่รู้ว่ากำลังเจอกับอะไร”
“งั้นก็อธิบายมาสิคะ อย่าเอาแต่สั่ง”
“เธอไม่จำเป็นต้องรู้ทุกเรื่อง”
“แต่ชีวิตของหนู หนูควรมีสิทธิ์รู้”
ความเงียบตกลงกลางห้องอาหารทันที
เจเดนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดภาพบางอย่างแล้วเลื่อนให้ดู เป็นรูปชายคนหนึ่งในชุดสูทกำลังยืนคุยกับพ่อของเนตรหน้าบริษัทก่อสร้าง
ภาพไม่ชัดมาก แต่เธอจำพ่อของตัวเองได้
“นี่พ่อหนู”
“ใช่”
“อีกคนคือใคร”
“เดช อดีตหุ้นส่วนของครอบครัวฉัน”
“พ่อหนูทำงานให้เขาเหรอคะ”
“พ่อเธอเคยเป็นวิศวกรควบคุมโครงการให้บริษัทวรากรณ์”
เนตรนิ่งไป เพราะพ่อไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ฟังมาก่อน
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับหนี้”
“ฉันยังสืบไม่จบ”
“แต่คุณรู้ว่าพ่อหนูเกี่ยวข้องกับเดช”
“รู้”
“รู้แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก”
“เพราะเธอไม่ได้ถาม”
“หนูจะไปรู้ได้ยังไงคะว่าต้องถามเรื่องที่คุณปิดบังอยู่”
เจเดนไม่ตอบ เขาเพียงหยิบเอกสารที่วางข้างตัวส่งให้เธอ
“เซ็นรับทราบกฎ”
เนตรมองกระดาษตรงหน้า แล้วหยิบปากกาขึ้นมา เธอเขียนข้อความเพิ่มใต้กฎข้อสุดท้าย
{กฎของเนตร :
หนึ่ง ห้ามเจเดนเข้าห้องโดยไม่เคาะประตู
สอง ห้ามเจเดนยึดโทรศัพท์
สาม ห้ามเจเดนสั่งเธอด้วยคำว่า “ห้าม” ทุกประโยค
สี่ ห้ามเจเดนเรียกเธอว่า ‘คนของฉัน’ ต่อหน้าคนอื่น
ห้า หากเจเดนจะช่วย ต้องบอกความจริง ไม่ใช่ทำลับหลัง }
เธอเลื่อนกระดาษกลับไปให้เขา
“เซ็นด้วยค่ะ”
เจเดนอ่านอย่างใจเย็น สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ แต่ภาคินที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องอาหารถึงกับหลุดหัวเราะ
“โห น้องเนตรเอาคืนครบทุกดอกเลยว่ะ”
“ไอ้ภาคิน”
“เออ ๆ เงียบก็ได้”
เจเดนหยิบปากกาเซ็นชื่อใต้กฎของเธอจริง ๆ ทำให้เนตรมองอย่างประหลาดใจ
“คุณเซ็นจริงเหรอคะ”
“ฉันพูดแล้วทำ”
“แต่ข้อสามคุณละเมิดตั้งแต่เช้า”
“ฉันไม่ได้สั่งทุกประโยค”
“เกือบทุกประโยคค่ะ”
“งั้นก็ถือว่าอยู่ในช่วงปรับตัว”
ภาคินไอเพื่อกลั้นหัวเราะ แต่ไม่สำเร็จ เจเดนเหลือบมองจนเขาต้องรีบหลบสายตา
หลังอาหารเช้า เจเดนเดินไปส่งเนตรที่มหาวิทยาลัยด้วยตัวเอง รถของเขาจอดหน้าคณะจนคนรอบข้างเริ่มหันมามองอีกครั้ง เนตรปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วกำลังจะเปิดประตู แต่เสียงของเจเดนดังขึ้นก่อน
“เย็นนี้เลิกกี่โมง”
“ห้าโมงค่ะ”
“รอฉันมารับ”
“หนูกลับเองได้”
“ฉันไม่ได้ถาม”
“เจเดน” เนตรเรียกชื่อเขาอย่างเหลืออด “หนูไม่ใช่นักโทษนะคะ”
ชายหนุ่มหันมามองเธอ แววตาคมนิ่งลง
“ฉันรู้”
“แต่คุณกำลังทำเหมือนหนูเป็น”
เจเดนเงียบไป ก่อนยื่นโทรศัพท์เครื่องหนึ่งให้เธอ
“เอาไว้ใช้”
เนตรมองเครื่องโทรศัพท์รุ่นใหม่ในมืออย่างตกใจ
“หนูมีโทรศัพท์อยู่แล้วค่ะ”
“เครื่องนั้นแบตหมดตลอดเวลา”
“คุณเช็กด้วยเหรอคะ”
“ฉันรู้ทุกอย่างที่จำเป็นต้องรู้”
“หนูไม่รับค่ะ”
“นี่ไม่ใช่ของขวัญ”
“แล้วคืออะไรคะ”
“อุปกรณ์คุ้มครอง”
“พูดให้ดูดีไปอย่างนั้นแหละ”
“ถ้าไม่เอา ก็คืนมา”
เนตรกำโทรศัพท์ไว้แน่น เธอรู้ว่าควรคืน แต่ในใจก็รู้ดีว่าโทรศัพท์เครื่องนี้อาจช่วยให้แม่ติดต่อเธอได้ตลอดเวลา
“หนูจะใช้ แต่ไม่ได้หมายความว่าหนูเป็นของคุณนะคะ”
“ฉันรู้”
“แล้วก็อย่าคิดว่าหนูจะเชื่อฟังทุกเรื่อง”
“ฉันไม่ได้คาดหวัง”
“ดีค่ะ”
เนตรเปิดประตูลงจากรถ แต่ยังไม่ทันก้าวออกไป เจเดนก็เรียกไว้
“เนตร”
เธอหันกลับไป
“ถ้ามีใครถาม เธอเป็นลูกจ้างของฉัน”
“ไม่ใช่คนของคุณ?”
“ฉันจะพยายามไม่พูด”
คำตอบนั้นทำให้เนตรเผลอหลุดยิ้มเล็ก ๆ แต่รีบเก็บสีหน้าทันทีแล้วปิดประตูรถ
เธอไม่รู้เลยว่า ตั้งแต่ก้าวลงจากรถของเจเดน ข่าวลือเรื่องผู้หญิงคนใหม่ของมาเฟียวิศวะก็เริ่มแพร่ไปทั่วคณะแล้ว
และคนที่ยืนมองเธอจากชั้นสองของอาคารเรียน ก็ไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมคณะธรรมดา
ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีขาวกำลังถือโทรศัพท์แนบหู พลางมองรถสีดำที่เพิ่งเคลื่อนตัวออกไป
“แน่ใจนะว่าเธออยู่กับเจเดน” เขาถามปลายสาย
เสียงตอบกลับทำให้มุมปากของเขายกขึ้น
“ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มได้เลย”
